یک سال ، دو سال ، پنج سال ، یازده سال ، هفده سال و بیست و دو سال گذشت ، لعن و رستگاری ، تمام این ها خاطرات و تجربه هاست ، رخداد های شیرین را طبق عادت دیرین بگذار خاطره نامش نهیم و تلخ ها را تجربه زیرا نام تجربه عامل انبساط خاطر از تمام درد های گذشته و سرشار از حس غرور داشتن چیزی بیش از دیگران است ، بیست و دو سال گذشت و بد نیست نگاهی به داشته ها و نداشته هایم داشته باشم ، بیست و دو بهار و خدای من میداند چند بهار دیگر و چند خط دیگر میتوانم بنویسم ، در ژرفای این شب تنها ارزویم خوشحالی تمام کسانیست که دوستشان میدارم ،خدایا سفره محبت زمینیان هنوز هم بهشتی است کافیست نگاهی به دوروبر خودمان بندازیم کافیست نگاهی بیندازم و به سادگی ببینم تنها نیستم که اگر بودم حال و هوایی برای عاشقانه نوشتن نبود ، که اگر بودم امشب برای کدام دوست مینوشتم و کدام رفیق و آشنا  ، خاطرتم را مرور میکنم در سیصد و شصت و پنج روزی که گذشت ، خاطراتی شیرین که کاش تا ابد به درازا بکشد و تلخی هایی فراموش شدنی ، من هستم که بمانم برای همه کسانیکه دوستشان دارم و این زاد روز بهانه ای شد تا عهد ها یم را با خویش مرور کنم و بدانم هنوز هم قلبم برای کسانی میتپد و هستند دلهایی که برایم میتپند ، کاش دنیا را برای خودمان وارونه کنیم ، من این وارونه ها را دوست دارم 

هنوز گوشه ای از آستینم جا مانده کنارت ... نمی شد آن را هم می بریدی آنجور که از من ... ؟

دنیایی که تو ، نام تو ، عطر تو را نداشته باشد ، جهنمش نام نهید ....

من تمام احساسم را جایی کنج لبانت که به لخندی باز میشود پنهان کرده ام .....

وقتی تختخواب َ ـم را بیشتر از او به آغوش میکشم یعنی درست ته کثافت زندگی دست ُ پا میزنم . !

با چشمهایت برایم لبخند بزن ... چشم ها دروغ نمی گویند.